maandag 16 februari 2015

De dresscode van de oudere medemens

Het is me wat met de ouderenzorg. Vóór de crisis was het mogelijk om op prettige wijze naar je ‘end of life’ toe te werken. Had je noodzaak aan een rollator, scootmobiel, traplift, toilethulpmiddelen, huishoudhelpers m/v en aanverwante zorgverminderende zaken, dan verlichtte de ‘zorgfabriek’ efficiënt je kwalen. Thans liggen de zaken anders.

Het begrip ‘ontzorgen’ had voorheen de betekenis: ‘het zorgeloos door het leven gaan’. Nu betekent ‘ontzorgen’ het ‘ontdoen van gesubsidieerde zorg’. Zorg is verworden tot een soort supermarktartikel dat voortaan per kilo kan worden ingekocht. Ontbreekt het geld daarvoor, dan ben je behalve op de voedselbank aangewezen op mensenhulp welke door familie, vrienden en bekenden gratis kan worden aangeboden. Een nieuwe soort van bedelarij, eigenlijk.


Een verblijf in een gevangeniscel
lijkt mij te verkiezen 
boven een kamer van het zorgverblijf

Ik heb eens nagedacht wat je als eenzame, van zorg verstoken oudere daaraan kunt doen. Stel je voor: je bent oud, met bepaalde fysieke en verstandelijke ongemakken. Bovendien beschik je niet over een hulpvaardige kennissenkring. Nog niet al te ‘moe en der dagen zat’ besluit je naar je enige communicatiemiddel met de buitenwereld te grijpen en verbinding te zoeken met het Ministerie van Justitie. Daar ontspint zich het volgende gesprek met minister Opstelten:

“Hallo Ivo, ik heb een vraag aan jou. Welk misdrijf moet ik begaan om daar een gevangenisstraf van minimaal tien jaar mee op te lopen? Nee, ik bedoel geen moord of zo iets afzichtelijks. Ik wil wel een mislukte poging daartoe doen, maar ik wil vooral een nette gevangene zijn. Een bank beroven? Me als IS’er aanmelden voor het uitdenken van mogelijkheden een verwoestende aanslag op rijksgebouwen te doen? Een poging ondernemen een Prominente Nederlander te gijzelen? Zeg het maar. En arresteer mij maar op verdenking van het pogen één of meerdere van deze zaken ten uitvoer te brengen. Een advocaat heb ik niet nodig, want ik zal mijn uiterste best doen niet te worden vrijgesproken

Een raar idee? Het is maar hoe je het bekijkt. Satire heeft nu eenmaal te maken met overdrijving en uitvergroting van allerlei toestanden. Maar toch: een verblijf in een gevangeniscel, met goede dagelijkse maaltijden, radio en televisie, tal van ontspanningsmogelijkheden, goede lichamelijke verzorging en een voorraadje leesvoer lijkt mij te verkiezen boven een uitzichtloos verblijf met minimale voorzieningen in een kamer van het zorgverblijf. En wat de dresscode betreft: is er verschil tussen gevangeniskleding en de noodzakelijke kledij tijdens de pyjamadagen?

Column geschreven door André van der Heijden (78)